Powiązane narzędzia – bez mieszania zastosowań
Jak policzyć grubość ścianki po termoformowaniu
Ten kalkulator odpowiada na jedno główne pytanie: jaką średnią grubość będzie miała ścianka po rozciągnięciu arkusza. Model wykorzystuje bilans A0·t0 ≈ A1·t1, gdzie A0 jest obszarem materiału przed formowaniem, t0 jego grubością, A1 odpowiadającą powierzchnią po formowaniu, a t1 średnią grubością po uformowaniu.
Powierzchniowy współczynnik rozciągnięcia jest tu oznaczony jako ADR=A1/A0 (areal draw ratio). Z niego wynika t1≈t0/ADR. Dla arkusza 3,0 mm i ADR=2,20 średnia grubość wynosi około 1,36 mm, a średnie pocienienie około 54,5%.
Najdokładniejsze dane wejściowe uzyskasz z CAD, jeśli A0 i A1 dotyczą tego samego fragmentu materiału. Tryb z kubkiem, tacką, stożkiem i kopułą służy do szybkiego oszacowania, zanim dostępna jest dokładna powierzchnia modelu.
ADR A1/A0 i H/D – dwa różne parametry
ADR opisuje w tym narzędziu stosunek powierzchni po formowaniu do powierzchni materiału przed formowaniem. To właśnie ADR jest używany do bilansu średniej grubości.
W trybie uproszczonej geometrii kalkulator pokazuje dodatkowo parametr głębokości. Dla kubka, stożka i kopuły jest to H/D. Dla prostokątnej tacki wyświetlany jest jawnie H/min(W,L), żeby nie udawać, że każda geometria ma jedną identyczną definicję H/D.
Parametr głębokości jest pomocniczym opisem geometrii. Nie zastępuje ADR w równaniu grubości i nie jest przeliczany na „typowy” procent pocienienia.
Jak dobrać grubość arkusza do wymaganego wyniku
Jeżeli znasz wymaganą średnią grubość po formowaniu, nie potrzebujesz dodatkowej kalibracji. Kalkulator odwraca bilans i liczy: t0 = tśrednia_docelowa · ADR. Na przykład przy ADR=2,20 i wymaganej średniej 1,50 mm potrzebny arkusz z prostego bilansu ma 3,30 mm.
Jeżeli wymaganie dotyczy nie średniej, lecz lokalnego minimum tmin, sam ADR nie wystarcza. Wtedy trzeba podać własny współczynnik k=tmin/tśrednia, wyznaczony z pomiaru, próby albo symulacji podobnego detalu. Kalkulator używa zależności t0=tmin·ADR/k.
Średnia grubość a najcieńsze miejsce
Bilans powierzchniowy mówi o średniej. W praktycznym termoformowaniu lokalne pocienienie zależy między innymi od promieni, głębokości, kolejności kontaktu z formą, temperatury arkusza, tarcia, podciśnienia lub ciśnienia oraz użycia plug-assist.
Dlatego dwie części z podobnym ADR mogą mieć podobną średnią z bilansu, ale inne minima. Jeżeli z CAD wychodzi średnio 1,36 mm, a pomiar gotowej części daje minimum 0,95 mm, własny współczynnik kalibracyjny wynosi k≈0,95/1,36≈0,70. Taką wartość można traktować jako punkt odniesienia tylko dla podobnej geometrii i podobnych ustawień procesu.
Po większej zmianie geometrii, materiału albo technologii warto ponownie zmierzyć detal i zaktualizować k.
Przykład: arkusz 3 mm i ADR 2,20
Dla t0=3,00 mm, A0=1000 cm² i A1=2200 cm² otrzymujemy ADR=2,20. Średnia grubość po formowaniu wynosi około 1,36 mm, a średnie pocienienie około 54,5%. Jeśli projekt wymaga średnio 1,50 mm przy tej samej geometrii, z odwróconego bilansu wynika arkusz 3,30 mm.
Jeżeli dodatkowo z prób podobnego procesu wynika k=0,70 i wymagane lokalne minimum to 1,00 mm, obliczona grubość startowa wynosi około 3,14 mm. Są to dwa różne wymagania: średnia ścianka i lokalne minimum.
Co ten kalkulator celowo zostawia innym narzędziom
Tutaj liczona jest grubość po rozciągnięciu arkusza. Moc i czas nagrzewania są osobnym problemem procesu, wybór materiału – osobnym problemem materiałowym, a masa, koszt i rozkrój PMMA – osobnym problemem produkcyjnym. Takie rozdzielenie utrzymuje wynik czytelny i zapobiega mieszaniu różnych założeń w jednym kalkulatorze.
Wskazówka od KalkulatorXXL
Jeżeli masz CAD i choć jeden rzeczywisty detal, użyj obu źródeł: z CAD pobierz A1, a z gotowej części zmierz najcieńsze miejsce. Dzięki temu otrzymasz własne k dla podobnych części zamiast korzystać z przypadkowej „typowej” wartości.
FAQ – grubość ścianki po termoformowaniu, pocienienie i ADR
Ostatnia aktualizacja: 15.09.2026