Co dokładnie oznacza procent stężenia perfum?
W praktyce recepturowej najczytelniejszy jest udział masowy: masa kompozycji zapachowej podzielona przez masę całej mieszaniny, pomnożona przez 100%. W 100 g wyrobu o zawartości 15% m/m znajduje się 15 g wskazanej kompozycji i 85 g pozostałych składników. Nie należy utożsamiać 15% m/m z 15% objętościowym: gęstości alkoholu, wody i koncentratu są różne.
Jeżeli zakupiony koncentrat jest roztworem o określonym stężeniu, trzeba odróżnić masę całego koncentratu handlowego od masy aktywnych składników zapachowych. Samo oznaczenie EdP na opakowaniu nie pozwala odtworzyć receptury.
Dlaczego zakresy EdT i EdP mogą się nakładać?
EdC, EdT, EdP i extrait to tradycyjne określenia handlowe. Nie istnieje jeden uniwersalny, prawnie wiążący podział tych nazw według identycznych przedziałów procentowych dla wszystkich rynków i producentów. Stąd różnice pomiędzy tabelami publikowanymi w branży. Ostateczne stężenie należy odczytać z dokumentacji konkretnej receptury, a nie wyłącznie z nazwy produktu.
Trwałość zapachu zależy również od lotności i charakteru surowców, rozpuszczalnika, aplikacji, temperatury i skóry użytkownika. Wyższe stężenie nie gwarantuje proporcjonalnie dłuższego utrzymywania się kompozycji.
Wskazówka od KalkulatorXXL
Do produkcji i kontroli jakości zapisuj stężenie w % m/m oraz masę wsadu w gramach. Oznaczenie EdT lub EdP traktuj jako nazwę handlową, nie jako parametr obliczeniowy. Dla rozcieńczonych surowców kontroluj dodatkowo udział substancji aktywnej.
Przykład: 250 g Eau de Parfum przy 18% m/m
Przy docelowej masie 250 g i stężeniu 18% m/m potrzeba 45 g kompozycji zapachowej i 205 g pozostałych składników. To bilans masy, a nie gotowa instrukcja technologiczna: rzeczywista receptura może obejmować alkohol, wodę, stabilizatory i inne składniki. Jeżeli proces powoduje straty, masę wsadu trzeba rozliczyć osobno.
Dokładne obliczenie wykonasz w kalkulatorze stężenia perfum, a składniki rozpiszesz w kalkulatorze alkoholu i koncentratu.
Jak korzystać z tablicy podczas tworzenia receptury?
Najpierw określ docelowy rodzaj produktu i jego stężenie robocze, następnie zapisz masę końcową i przelicz udziały składników. Przed zwiększeniem partii sprawdź, czy surowce są czyste czy rozcieńczone oraz czy używasz udziałów masowych. W recepturach profesjonalnych należy uwzględnić ograniczenia bezpieczeństwa konkretnych materiałów i kategorię zastosowania produktu.
Do zmiany wielkości partii użyj skalowania receptury. Przy zmianie istniejącej mieszaniny pomocny jest kalkulator korekty receptury. Sprawdzenie limitów składników to odrębne zagadnienie opisane w kalkulatorze limitów IFRA.
Najczęstsze błędy przy interpretacji stężeń
Typowe błędy to traktowanie przedziałów jako norm prawnych, mieszanie % m/m z % v/v, pomijanie rozcieńczenia zakupionych surowców oraz przyjmowanie, że trwałość zapachu wynika wyłącznie ze stężenia. Nie należy też wnioskować o zgodności produktu z wymaganiami bezpieczeństwa tylko na podstawie nazwy EdP lub EdT.