Pamiętaj: Wyniki kalkulatorów mają charakter informacyjny i zależą od podanych danych oraz przyjętych założeń. W sprawach finansowych, podatkowych, prawnych lub zdrowotnych zweryfikuj wynik w aktualnym źródle lub u odpowiedniego specjalisty. Pamiętaj: Wyniki kalkulatorów mają charakter informacyjny i zależą od podanych danych oraz przyjętych założeń. W sprawach finansowych, podatkowych, prawnych lub zdrowotnych zweryfikuj wynik w aktualnym źródle lub u odpowiedniego specjalisty.
Przejdź do treści

Analiza spaleniowa – 15 zadań online

Ćwicz wyznaczanie zawartości węgla i wodoru z mas CO₂ i H₂O, obliczanie tlenu z różnicy mas oraz ustalanie wzoru empirycznego i rzeczywistego związku organicznego.

Przyjmij w zadaniach: C = 12, H = 1, O = 16, M(CO₂) = 44 g/mol, M(H₂O) = 18 g/mol. Wzór możesz wpisywać zwykłymi cyframi, np. C2H6O, albo z indeksami dolnymi.

Uzupełnione odpowiedzi0/15

Twój wynik

0%

Poprawne0/15
Błędne0
Poziom—

Powiązane materiały

Analiza spaleniowa łączy stechiometrię, wzór empiryczny i masę molową. Te materiały pomagają sprawdzić każdy etap rozwiązania.

Kalkulator analizy spaleniowejWyznacz C i H z produktów spalania oraz wzór związku. Tablica: stechiometria i obliczeniaMole, masy molowe, proporcje i najważniejsze zależności rachunkowe. Poradnik: obliczenia chemiczneJak zapisywać tok obliczeń i przechodzić od mas do moli i wzoru. Akademia chemiiKalkulatory, tablice, poradniki i pozostałe zadania z chemii.

Dla nauczyciela: karta pracy lub sprawdzian PDF

Wygeneruj arkusz z analizą spaleniową jako zadania otwarte, A/B/C/D albo zestaw mieszany. Możesz przygotować niezależne wersje A i B.

1. CO₂ → węgiel

Z 1 mola CO₂ otrzymujesz 1 mol atomów C, więc m(C) = m(CO₂)·12/44.

2. H₂O → wodór

Z 1 mola H₂O otrzymujesz 2 mole atomów H, więc m(H) = m(H₂O)·2/18.

3. Ustal wzór

Masę O liczysz z różnicy, a masy C, H i O zamieniasz na mole i sprowadzasz do najmniejszego stosunku.

Jak działa analiza spaleniowa?

Przy całkowitym spaleniu węgiel zawarty w próbce przechodzi do CO₂, a wodór do H₂O. Dzięki temu z mas produktów spalania można odtworzyć ilość C i H w próbce.

m(C) = m(CO₂) · 12/44     m(H) = m(H₂O) · 2/18

Jeżeli związek zawiera tylko C, H i O, masę tlenu obliczasz jako różnicę: m(O) = m(próbki) − m(C) − m(H).

Od mas pierwiastków do wzoru empirycznego

Po wyznaczeniu mas C, H i ewentualnie O dzielisz każdą masę przez odpowiednią masę atomową. Otrzymane liczby moli dzielisz przez najmniejszą i sprowadzasz do możliwie prostego stosunku liczb całkowitych.

n(C) : n(H) : n(O) → najmniejszy stosunek całkowity

Przykładowy stosunek 1 : 2 : 1 daje wzór empiryczny CH₂O.

Wzór rzeczywisty z masy molowej

Sam wzór empiryczny nie określa zawsze wzoru cząsteczkowego. Jeżeli znasz masę molową związku, oblicz mnożnik k = M(związku) / M(wzoru empirycznego), a następnie pomnóż przez k wszystkie indeksy.

Dla CH₂O masa wzoru empirycznego wynosi 30 g/mol. Jeśli M związku = 180 g/mol, k = 6 i wzór rzeczywisty to C₆H₁₂O₆.

Najczęstsze pytania

Dlaczego masy CO₂ i H₂O są większe niż masy C i H w próbce?

Produkty spalania zawierają dodatkowo tlen pochodzący z O₂ użytego do spalania. Dlatego z masy CO₂ wyznacza się tylko część odpowiadającą węglowi, a z masy H₂O część odpowiadającą wodorowi.

Kiedy wolno policzyć tlen z różnicy mas?

Gdy treść mówi, że badany związek zawiera wyłącznie C, H i O. Jeżeli mogą występować inne pierwiastki, sama różnica mas nie pozwala przypisać jej całej tlenowi.

Czy wzór empiryczny i rzeczywisty mogą być takie same?

Tak. Dzieje się tak, gdy indeksów we wzorze rzeczywistym nie można już skrócić przez wspólny dzielnik.