Kalkulator filtra i separatora zanieczyszczeń do glikolu

Tabela doboru filtra i separatora

Po co filtr w instalacji glikolowej?

Obieg chłodniczy może zawierać opiłki po montażu, rdzę, zgorzelinę, resztki uszczelnień, produkty korozji, piasek oraz osad powstający podczas starzenia nośnika. Zanieczyszczenia trafiają do wymiennika płytowego, zaworu regulacyjnego, przepływomierza, pompy i małych kanałów chillera.

Filtr siatkowy zatrzymuje cząstki większe od otwarcia siatki. Separator zanieczyszczeń wykorzystuje zmianę prędkości i element wewnętrzny do stopniowego usuwania cząstek. Separator magnetyczny dodatkowo przechwytuje magnetyt i inne materiały ferromagnetyczne.

Dobór powinien uwzględniać ochronę najbardziej wrażliwego urządzenia, jakość instalacji, spodziewaną ilość brudu i możliwość czyszczenia bez długiego postoju.

Filtr Y, koszowy czy separator?

Filtr skośny Y jest zwarty, popularny i stosunkowo tani. Ma jednak ograniczoną pojemność brudową, dlatego w mocno zanieczyszczonym obiegu może wymagać częstego czyszczenia. W instalacji cieczowej kieszeń powinna być ustawiona w sposób pozwalający zatrzymać osad i opróżnić go podczas serwisu.

Filtr koszowy ma zwykle większą powierzchnię i pojemność. Może być lepszy dla dużych przepływów oraz podczas płukania nowej instalacji. Wersja duplex umożliwia przełączenie na drugi kosz bez zatrzymywania procesu.

Separator generuje zwykle mały, stabilniejszy spadek ciśnienia i może być opróżniany bez demontażu wkładu. Nie każdy separator zastępuje jednak dokładną siatkę wymaganą przed wymiennikiem lub przepływomierzem.

Jak obliczyć przepływ glikolu z mocy chłodniczej?

Przepływ objętościowy wynika z mocy, gęstości, ciepła właściwego i różnicy temperatur. Im mniejsze ΔT, tym większa ilość glikolu musi przepłynąć przez instalację. Przy tej samej mocy przejście z 5 K na 3 K zwiększa wymagany przepływ o około dwie trzecie.

Glikol ma inne ciepło właściwe i gęstość niż woda. Kalkulator pozwala wpisać właściwości z tabeli producenta dla konkretnego stężenia i temperatury. To ważne, ponieważ wartość dla 20°C może nie odpowiadać pracy przy -10°C.

Jeśli przepływ jest znany z projektu lub pomiaru, pole „znany przepływ” zastępuje obliczenie z mocy. Pozwala to dobrać filtr do rzeczywistego punktu pracy.

Wpływ lepkości glikolu na filtr

Wraz ze spadkiem temperatury lepkość roztworu glikolu rośnie. Ten sam filtr może generować większy spadek ciśnienia niż podczas próby wodnej. Katalogowe Kv jest zwykle określane dla wody i przepływu turbulentnego.

Kalkulator ma osobny współczynnik korekty lepkości. Wartość 1 oznacza brak korekty, a 1,2 zwiększa obliczony spadek o 20%. Współczynnik powinien pochodzić z programu lub wykresu producenta urządzenia. Sama lepkość w mPa·s jest zapisywana informacyjnie.

Przy bardzo zimnym i stężonym glikolu proste równanie Kv może być niewystarczające. Wtedy należy sprawdzić liczbę Reynoldsa, charakterystykę producenta i punkt pracy pompy.

Jak dobrać DN filtra?

DN należy sprawdzić jednocześnie przez prędkość i spadek ciśnienia. Zbyt małe przyłącze zwiększa prędkość, opór, hałas i ryzyko erozji. Zbyt duże urządzenie może być drogie, ciężkie i trudniejsze do serwisowania, a w niektórych separatorach zbyt mała prędkość wpływa na warunki pracy.

Kalkulator wykorzystuje rzeczywistą średnicę wewnętrzną. Oznaczenie DN nie jest dokładną średnicą przepływu, ponieważ zależy od materiału, typoszeregu i grubości ścianki. Wartość należy sprawdzić w dokumentacji rury oraz urządzenia.

Jeżeli kilka filtrów pracuje równolegle, przepływ jest dzielony między nie. Równy podział wymaga symetrycznego rurociągu i właściwego równoważenia.

Prędkość przepływu przez przyłącze

Prędkość jest liczona z całkowitego przepływu przypadającego na jedno urządzenie oraz pola przekroju. Porównuje się ją z maksymalną wartością projektową wpisaną przez użytkownika.

Nie istnieje jedna uniwersalna prędkość dla każdego obiegu. Dopuszczalna wartość zależy od hałasu, materiału rury, glikolu, rozmiaru, charakterystyki pompy oraz wymagań chillera. Dlatego limit w kalkulatorze jest edytowalny.

Jeśli prędkość przekracza limit, należy zwiększyć DN, zastosować więcej urządzeń równoległych albo zmniejszyć przepływ, o ile bilans cieplny na to pozwala.

Kv i czysty spadek ciśnienia

Kv opisuje przepływ w m³/h powodujący spadek 1 bar dla wody w warunkach odniesienia. Dla cieczy o innej gęstości spadek rośnie proporcjonalnie do gęstości względnej. Kalkulator dodatkowo uwzględnia wpisaną korektę lepkości.

Wymagane Kv jest obliczane z przepływu na jedną sztukę i docelowego czystego spadku. Jeżeli wybrane Kv jest mniejsze, urządzenie nie spełnia celu hydraulicznego. Jeśli jest znacznie większe, spadek będzie mały, lecz należy nadal sprawdzić skuteczność separacji i koszt.

Do obliczenia używaj Kv kompletnego urządzenia z właściwą siatką, a nie samego korpusu bez wkładu.

Alarm zabrudzenia na podstawie różnicy ciśnień

Wraz z odkładaniem zanieczyszczeń wolna powierzchnia siatki maleje, a spadek ciśnienia rośnie. Manometr różnicowy lub dwa czujniki ciśnienia pozwalają określić moment czyszczenia niezależnie od kalendarza.

Alarm powinien być niższy od maksymalnego spadku dopuszczonego przez pompę, chiller i filtr. Kalkulator przelicza alarm na metry słupa glikolu oraz koszt energii potrzebnej do pokonania oporu.

Jeśli czysty spadek jest już bliski alarmowi, filtr ma zbyt mały Kv albo współczynnik lepkości jest niedoszacowany. Brakuje wtedy pojemności hydraulicznej na zabrudzenie.

Powierzchnia brutto i efektywna powierzchnia sita

Powierzchnia brutto sita obejmuje cały walec lub kosz, ale część jest zajęta przez drut, perforację i konstrukcję wsporczą. Efektywna powierzchnia przepływu jest iloczynem powierzchni brutto i procentu otwarcia.

Kalkulator porównuje efektywną powierzchnię z polem przekroju rury. Jeżeli siatka ma 3,5 razy większą powierzchnię brutto, lecz tylko 40% otwarcia, efektywna relacja wynosi 1,4. Może to być mniej niż oczekiwano.

Minimalna wymagana relacja jest edytowalna. Należy ją przyjąć z dokumentacji producenta lub standardu zakładowego. Większa powierzchnia zwykle wydłuża czas do czyszczenia i ogranicza wzrost spadku.

Jak dobrać mikrony siatki?

Otwarcie siatki powinno być mniejsze lub równe największej cząstce dopuszczanej przez chronione urządzenie. Jeśli producent wymiennika wymaga 600 µm, siatka 800 µm jest zbyt gruba. Siatka 500 µm spełnia ten warunek, o ile jej konstrukcja i przepływ są odpowiednie.

Znacznie drobniejsza siatka nie zawsze jest lepsza. Zwiększa opór oraz częstotliwość serwisu i może zatrzymywać produkty korozji, które skuteczniej usuwa separator magnetyczny. W nowej instalacji można czasowo zastosować dokładniejsze płukanie, a później wrócić do wkładu eksploatacyjnego.

Warto odróżniać wielkość oczka od deklarowanej skuteczności separacji. Separator bez siatki może usuwać część cząstek mniejszych niż jego przyłącze, lecz nie gwarantuje bariery dla każdej cząstki.

Mesh a mikrony

Mesh oznacza liczbę oczek na cal i nie ma jednej dokładnej konwersji na mikrony bez znajomości średnicy drutu. Dwie siatki o tej samej liczbie mesh mogą mieć inne otwarcie. Do doboru hydraulicznego i ochrony urządzeń najlepiej używać rzeczywistego otwarcia podanego w milimetrach lub mikrometrach.

Jeśli karta podaje tylko mesh, trzeba sprawdzić tabelę konkretnego producenta. Kalkulator oczekuje wartości otwarcia w µm, ponieważ pozwala ją bezpośrednio porównać z wymaganiem chronionego urządzenia.

Nie należy mylić µm z dokładnością nominalną filtra workowego lub wkładu, która może być definiowana inną metodą testową.

Separator magnetyczny w obiegu glikolu

Magnetyt i drobne produkty korozji żelaza mogą krążyć w instalacji stalowej. Cząstki te są często mniejsze od oczka klasycznego filtra Y, a mimo to mogą odkładać się w pompach, zaworach i wymiennikach.

Separator magnetyczny wykorzystuje magnes oraz komorę o zmienionej prędkości. Jest szczególnie przydatny przy stalowych rurach, starszej instalacji, dużej liczbie pomp i potwierdzonym czarnym osadzie. Nie zastępuje analizy przyczyn korozji ani kontroli jakości glikolu.

Kalkulator ostrzega, gdy użytkownik wskazuje wysokie ryzyko magnetytu, ale wybiera urządzenie bez funkcji magnetycznej.

Jak ocenić ilość zatrzymywanego brudu?

Chwilowe stężenie zawiesiny w mg/l można połączyć z przepływem i założoną skutecznością jednego przejścia, aby otrzymać chwilowy strumień masy. Taka wartość jest tylko wskaźnikiem aktualnego stanu.

W obiegu zamkniętym nie wolno mnożyć jednego pomiaru mg/l przez przepływ przez wiele dni i traktować wyniku jako stałego dopływu nowego brudu. Ta sama ciecz krąży wielokrotnie, a stężenie zwykle maleje wraz z separacją. Dlatego termin czyszczenia kalkulator wyznacza dopiero wtedy, gdy podasz średnią masę brudu faktycznie odkładaną w urządzeniach na dobę pracy.

Najlepszą podstawą są dane serwisowe: ważenie osadu, dokumentowanie czyszczeń i trend różnicy ciśnień.

Pojemność brudowa i termin kontroli

Jeżeli znasz średnią masę brudu odkładaną w urządzeniu na dobę pracy, kalkulator dzieli łączną pojemność brudową przez tę masę. Otrzymany czas jest używany do prognozy czyszczeń. Niezależnie od tego obowiązuje wpisany maksymalny odstęp kontroli.

Gdy nie podasz wiarygodnej masy odkładanego brudu, kalkulator nie udaje, że potrafi przewidzieć liczbę czyszczeń z pojedynczego pomiaru stężenia. Wtedy podstawą serwisu powinien być trend ΔP oraz doświadczenie z instalacji.

W pierwszych tygodniach po uruchomieniu nowej lub modernizowanej instalacji kontrolę warto wykonywać częściej, ponieważ ilość pozostałości montażowych jest trudna do przewidzenia.

Koszt energii oporu urządzenia

Każdy dodatkowy spadek ciśnienia wymaga mocy hydraulicznej. Kalkulator przelicza czysty spadek urządzenia na moc przy podanym przepływie i sprawności pompy z napędem.

Nie zakłada arbitralnie, że średni spadek podczas zabrudzania leży w połowie między stanem czystym i alarmem. Rzeczywista krzywa zabrudzenia zależy od siatki, osadu, separatora i częstotliwości serwisu. Dlatego koszt energii jest pokazany jako koszt dla czystego urządzenia, czyli dolna granica składnika energetycznego.

Rzeczywisty pobór całej pompy zależy dodatkowo od jej charakterystyki, regulacji i krzywej instalacji.

Filtr przed pompą czy za pompą?

Filtr powinien chronić wrażliwe urządzenia, ale jego lokalizacja musi uwzględniać wymagane ciśnienie na ssaniu pompy. Duży opór przed pompą może zmniejszać dostępny NPSH i sprzyjać kawitacji. W niektórych układach filtr ochronny znajduje się przed pompą, lecz musi być przewymiarowany i stale kontrolowany.

Separator powietrza i zanieczyszczeń ma inne wymagania lokalizacyjne niż filtr siatkowy. W instalacji chłodniczej separator powietrza często umieszcza się w miejscu korzystnych warunków temperatury i ciśnienia, natomiast separator brudu na powrocie przed źródłem chłodu.

Ostateczny układ powinien wynikać ze schematu producenta chillera i projektu hydraulicznego.

Bypass serwisowy i filtr duplex

Bypass pozwala utrzymać przepływ podczas czyszczenia, ale otwarcie nieprzefiltrowanej drogi może skierować brud do wymiennika. Powinien być używany tylko zgodnie z procedurą, przez możliwie krótki czas i z kontrolą jakości nośnika.

Filtr duplex ma dwa kosze oraz zawór przełączający. Jeden pracuje, a drugi może być czyszczony. Rozwiązanie jest droższe i wymaga miejsca, lecz ogranicza przestoje w chłodniach, serwerowniach i procesach ciągłych.

Kalkulator uwzględnia wybór ciągłości pracy w ostrzeżeniach, ale koszt bypassu lub duplexu należy wpisać w koszcie zakupu.

Materiały, uszczelnienia i kompatybilność z glikolem

Korpus, siatka, uszczelki, magnes, powłoka i zawór spustowy muszą być zgodne z rodzajem glikolu, stężeniem, inhibitorami, temperaturą i ciśnieniem. Informacja „do wody i glikolu” może zawierać ograniczenie maksymalnego stężenia.

Niektóre katalogi podają osobne wersje uszczelnień. Zmiana glikolu propylenowego na etylenowy lub użycie koncentratu technologicznego wymaga ponownej kontroli. W układzie spożywczym obowiązują także wymagania dotyczące dopuszczeń nośnika.

Kalkulator ma prostą bramkę kompatybilności. Odpowiedź „nie” oznacza, że dobór nie powinien zostać zatwierdzony nawet przy poprawnym Kv.

Filtr podczas pierwszego uruchomienia instalacji

Największa ilość zanieczyszczeń często pojawia się podczas rozruchu. W rurach mogą pozostać opiłki, zgorzelina, resztki materiałów uszczelniających i produkty spawania. Płukanie powinno być prowadzone przed podłączeniem wrażliwego chillera albo przez przewidziany bypass technologiczny.

Wkład rozruchowy może być dokładniejszy i mieć większą powierzchnię niż wkład eksploatacyjny. Trzeba jednak kontrolować spadek ciśnienia, ponieważ siatka może zapełnić się w ciągu godzin. Pierwsza kontrola nie powinna być planowana dopiero po miesiącu.

Po osiągnięciu czystości instalacji można przejść na rozwiązanie o mniejszym oporze, pozostawiając separator do ciągłego usuwania drobnych produktów korozji.

Jakość glikolu a powstawanie osadu

Roztwór glikolu wymaga odpowiedniej jakości wody, prawidłowego stężenia inhibitorów oraz kontroli pH. Przegrzewanie, napowietrzanie, mieszanie niekompatybilnych produktów i częste uzupełnianie surową wodą mogą przyspieszać degradację.

Produkty rozkładu mogą tworzyć osad, zmieniać lepkość i zwiększać korozyjność. Filtr usuwa część skutków, ale nie naprawia chemii nośnika. Jeżeli po każdym czyszczeniu szybko pojawia się czarny lub lepki materiał, potrzebne są badania glikolu.

Warto kontrolować stężenie, pH, rezerwę alkaliczną, metale, zawiesinę i temperaturę. Harmonogram zależy od producenta nośnika oraz znaczenia instalacji.

Korozja, magnetyt i dostęp tlenu

W zamkniętym obiegu ilość tlenu powinna być ograniczona. Częste uzupełnianie, nieszczelne odpowietrzniki, przewody przepuszczające tlen i nieprawidłowe ciśnienie mogą podtrzymywać korozję. Produkty korozji krążą potem przez pompę i wymiennik.

Separator magnetyczny usuwa część materiału ferromagnetycznego, lecz nie zatrzymuje przyczyny jego powstawania. Jeżeli magnes szybko pokrywa się grubą warstwą czarnego osadu, należy sprawdzić źródło tlenu, inhibitor i materiały instalacji.

Element magnetyczny powinien być czyszczony zgodnie z instrukcją. Wyjęcie magnesu przed spuszczeniem osadu ułatwia opróżnianie, ale kolejność czynności musi być zgodna z konstrukcją urządzenia.

Ochrona wymiennika płytowego chillera

Wymiennik płytowy ma wąskie kanały i jest wrażliwy na zanieczyszczenia. Wymagana dokładność filtra może być podana w instrukcji chillera jako maksymalny rozmiar oczka. Należy stosować tę wartość, a nie dobierać siatkę wyłącznie na podstawie zwyczaju.

Zatykanie kanałów zwiększa spadek ciśnienia i zmniejsza przepływ, co może prowadzić do alarmu przeciwzamrożeniowego, pogorszenia wymiany ciepła lub uszkodzenia. Filtr powinien znajdować się w miejscu zapewniającym ochronę przed każdym strumieniem dopływającym do wymiennika.

Po pracach serwisowych, spawaniu lub rozbudowie gałęzi warto ponownie skrócić odstępy kontroli filtra.

Ochrona przepływomierza i zaworu regulacyjnego

Przepływomierze mogą mieć wymagania dotyczące siatki, prostych odcinków i jakości cieczy. Zanieczyszczenie czujnika powoduje błąd odczytu, a następnie błędne równoważenie lub sterowanie pompą.

Zawory regulacyjne i równoważące mają wąskie szczeliny, które mogą zostać zablokowane przez opiłek lub materiał uszczelniający. Filtr powinien zatrzymywać cząstki większe od dopuszczalnego prześwitu, ale nie może powodować spadku uniemożliwiającego uzyskanie wymaganego autorytetu zaworu.

Położenie filtra względem przepływomierza powinno uwzględniać zaburzenia przepływu. Należy zachować odcinki proste wymagane przez producenta czujnika.

Filtr wspólny czy osobny na każdej gałęzi?

Jeden filtr główny jest łatwiejszy w obsłudze i może chronić cały chiller. Nie pokazuje jednak, z której gałęzi pochodzi brud, a jego awaria wpływa na cały obieg. Filtry lokalne ograniczają zanieczyszczenia przy konkretnych odbiornikach, ale zwiększają liczbę punktów serwisowych i sumę oporów.

W rozległej instalacji można połączyć separator centralny z siatkami ochronnymi przed wrażliwymi urządzeniami. Separator stale ogranicza ogólne zanieczyszczenie, a lokalna siatka zatrzymuje większe cząstki przed wymiennikiem.

Kalkulator można uruchomić osobno dla każdej gałęzi, wpisując jej moc, przepływ i Kv urządzenia.

Równoległe filtry i równy podział przepływu

Dwa urządzenia równoległe zmniejszają przepływ przypadający na jedną sztukę, a tym samym spadek ciśnienia. Korzyść występuje tylko wtedy, gdy gałęzie mają podobny opór i są prawidłowo wykonane.

Jeżeli jeden filtr jest bardziej zabrudzony, przepływ przechodzi przez drugą gałąź. Może to przeciążyć czystsze urządzenie i ukryć problem w pomiarze wspólnego ΔP. Warto stosować osobne punkty pomiarowe albo zawory równoważące.

Równoległy układ nie jest automatycznie układem duplex. Duplex posiada mechanizm bezpiecznego przełączania i pozwala odizolować jeden kosz podczas pracy drugiego.

Jak wykonać odbiór filtra i separatora?

Odbiór powinien potwierdzić kierunek przepływu, pozycję kieszeni, dostęp do pokrywy, możliwość spuszczenia glikolu, miejsce na wyjęcie kosza oraz oznaczenie zaworów. Urządzenie musi być podparte tak, aby jego masa nie obciążała króćców chillera.

Po napełnieniu sprawdza się szczelność, odpowietrzenie i czysty spadek ciśnienia przy przepływie projektowym. Wynik należy porównać z kalkulatorem i kartą katalogową. Duża różnica może oznaczać inne Kv, błędny przepływ, zamknięty zawór lub powietrze.

W protokole zapisuje się typ siatki, mikrony, Kv, datę, temperaturę, stężenie glikolu i czysty ΔP. Ta wartość staje się punktem odniesienia dla alarmu zabrudzenia.

Harmonogram kontroli w pierwszym roku

Po rozruchu kontrola może być potrzebna po kilku godzinach, następnie po jednym dniu, tygodniu i miesiącu. Gdy ilość osadu maleje, harmonogram można wydłużyć. Kalkulator pokazuje orientacyjny odstęp wynikający z obciążenia brudem i pojemności.

Serwis powinien obejmować odczyt ΔP przed wyłączeniem, bezpieczną izolację, kontrolę temperatury, spuszczenie ciśnienia, czyszczenie, ocenę uszczelki i ponowny pomiar. Samo płukanie zaworem spustowym może nie usunąć materiału wbitego w siatkę.

Wyniki kolejnych kontroli pozwalają zastąpić szacunkowe stężenie brudu rzeczywistym doświadczeniem instalacji.

Dla uczniów: przepływ, Kv, siatka i koszt pompy

Załóżmy instalację chłodniczą o mocy 100 kW, pracującą z różnicą temperatur 5 K. Gęstość roztworu wynosi 1040 kg/m³, a ciepło właściwe 3,7 kJ/kgK. Przepływ obliczamy jako 100 × 3600 / (1040 × 3,7 × 5). Wynik wynosi około 18,7 m³/h.

Wybrano jeden filtr DN50 o rzeczywistej średnicy wewnętrznej 52 mm. Pole przekroju wynosi π × 0,052² / 4, czyli około 0,00212 m². Przepływ 18,7 m³/h odpowiada 0,00519 m³/s. Prędkość wynosi około 2,45 m/s.

Jeżeli limit projektowy wynosi 1,5 m/s, DN50 jest zbyt małe. Dla średnicy 67 mm prędkość spada do około 1,47 m/s, więc DN65 może spełnić cel. Trzeba jednak sprawdzić rzeczywistą średnicę oraz koszt.

Gęstość względna roztworu wynosi 1040/1000 = 1,04. Załóżmy korektę lepkości 1,2 i docelowy czysty spadek 0,08 bar. Wymagane Kv jest równe 18,7 × pierwiastek z 1,04 × 1,2 / 0,08. Otrzymujemy około 73,8 m³/h.

Jeżeli wybrany filtr ma Kv 60 m³/h, czysty spadek wynosi 1,04 × 1,2 × (18,7/60)², czyli około 0,121 bar. Jest większy od celu. Filtr o Kv 80 da około 0,068 bar i będzie bliższy wymaganiu.

Pole rury DN65 przy średnicy 67 mm wynosi około 35,3 cm². Jeśli powierzchnia brutto sita jest 3,5 razy większa, ma około 123,6 cm². Przy 45% otwarcia efektywna powierzchnia wynosi 55,6 cm², czyli 1,58 pola rury.

Jeżeli minimalna wymagana relacja wynosi 1,5, sito spełnia warunek z małym zapasem. Zanieczyszczenie części oczek szybko zmniejszy jednak tę wartość, dlatego ważny jest alarm ΔP.

Stężenie zawiesiny 2 mg/l przy 18,7 m³/h odpowiada chwilowemu strumieniowi 37,4 g/h. Przy założonej skuteczności jednego przejścia 70% chwilowo zatrzymywane byłoby około 26,2 g/h. W obiegu zamkniętym nie wolno jednak mnożyć tej wartości przez kolejne dni jako stałego dopływu nowego brudu.

Aby policzyć czas wykorzystania pojemności 3 kg, trzeba znać rzeczywistą średnią masę osadu odkładaną na dobę pracy z danych serwisowych albo z bilansu źródła zanieczyszczeń. Bez tej informacji termin czyszczenia powinien wynikać z ΔP i kontroli.

Alarm lub limit ΔP może wynosić przykładowo 0,5 bar, ale nie należy zakładać, że filtr przez znaczną część roku pracuje właśnie przy tym oporze. To próg obsługowy, nie średnia eksploatacyjna.

Gdy filtr jest czysty i ma 0,068 bar, można policzyć minimalny składnik mocy potrzebny do pokonania jego oporu. Wraz z zabrudzeniem ten składnik rośnie, dlatego rzeczywisty koszt wymaga trendu ΔP albo danych z automatyki.

Najważniejsze wnioski są trzy. DN dobieramy z prędkości, Kv ze spadku ciśnienia, a siatkę z wymagania chronionego urządzenia. Żaden z tych parametrów nie może być oceniany osobno.

Jak przygotować zapytanie ofertowe?

Podaj rodzaj glikolu, stężenie, temperaturę minimalną i maksymalną, przepływ normalny oraz maksymalny, ciśnienie, DN rury, wymagane mikrony, docelowy czysty ΔP i alarm zabrudzenia.

Wymagaj podania Kv kompletnego urządzenia, powierzchni sita, procentu otwarcia, materiałów, uszczelnień, maksymalnego stężenia glikolu, sposobu opróżniania, masy i wymiarów serwisowych.

Dla separatora magnetycznego sprawdź sposób wyjmowania magnesu i deklarowaną obsługę cząstek ferromagnetycznych. Dla filtra duplex wymagaj schematu przełączania oraz zabezpieczenia przed przerwaniem przepływu.

Jak porównać oferty filtrów?

Nie porównuj tylko DN i ceny. Dwa filtry DN80 mogą mieć różne Kv, powierzchnię kosza, otwarcie, pojemność brudową i koszt części. Tańszy korpus może powodować wyższy koszt energii przez wiele lat.

Porównaj czysty spadek przy rzeczywistym glikolu, zapas do alarmu, dostęp serwisowy, czas czyszczenia, konieczność postoju oraz dostępność uszczelek. W procesie ciągłym wartość rozwiązania duplex może wynikać przede wszystkim z unikniętego przestoju.

Kalkulator pokazuje koszt wieloletni obejmujący zakup, energię, czyszczenia i części. Nie obejmuje kosztu awarii chronionego chillera, który może wielokrotnie przewyższać cenę filtra.

Najczęstsze błędy doboru

• Dobór wyłącznie według DN rury bez sprawdzenia Kv.
• Użycie właściwości wody zamiast zimnego glikolu.
• Brak korekty lepkości przy niskiej temperaturze.
• Zbyt drobna siatka i bardzo częste zapychanie.
• Zbyt gruba siatka względem wymagań wymiennika.
• Brak powierzchni sita i procentu otwarcia w dokumentacji.
• Brak pomiaru różnicy ciśnień.
• Montaż dużego oporu na ssaniu pompy bez kontroli NPSH.
• Brak funkcji magnetycznej przy dużej ilości magnetytu.
• Bypass otwierany na stałe po pierwszym zapchaniu.
• Niepotwierdzone uszczelnienia i dopuszczalne stężenie glikolu.
• Brak miejsca na wyjęcie kosza podczas serwisu.

Zapytania Google, na które odpowiada kalkulator

Narzędzie odpowiada na pytania: jaki filtr do instalacji glikolowej, jak dobrać filtr Y, jaki DN i Kv filtra do chillera, ile mikronów przed wymiennikiem płytowym i jaki spadek ciśnienia jest dopuszczalny.

Pomaga także przy frazach: separator magnetyczny do glikolu, filtr koszowy duplex, powierzchnia sita, otwarta powierzchnia siatki, alarm różnicy ciśnień, częstotliwość czyszczenia, koszt energii filtra i ochrona pompy obiegowej.

Wynik jest doborem wstępnym. Ostateczny model powinien zostać potwierdzony na krzywej producenta dla rodzaju glikolu, temperatury, przepływu i wymaganej dokładności.

Pomiar ΔP - manometr różnicowy czy dwa czujniki?

Dwa zwykłe manometry są tanie, ale odjęcie podobnych wartości może dawać duży błąd. Jeśli przed filtrem jest 3,2 bar, a za nim 3,1 bar, różnica wynosi tylko 0,1 bar i dokładność obu przyrządów staje się bardzo ważna. Manometr różnicowy mierzy bezpośrednio mały zakres i zwykle lepiej pokazuje narastanie zabrudzenia.

W systemie automatycznym można zastosować dwa przetworniki ciśnienia albo jeden przetwornik różnicowy. Alarm powinien być opóźniony, aby chwilowa zmiana przepływu, uruchomienie drugiej pompy lub przełączenie zaworu nie wywoływały fałszywego zgłoszenia.

Punkty pomiarowe trzeba umieścić wystarczająco blisko urządzenia i poza miejscami silnych zaburzeń. Przewody impulsowe powinny być odpowietrzone i zabezpieczone przed zamarzaniem. Po czyszczeniu warto zapisać nowe czyste ΔP oraz rzeczywisty przepływ, ponieważ stan bazowy może zmienić się po wymianie siatki.

Zimny rozruch instalacji glikolowej

Największy opór może wystąpić podczas rozruchu po długim postoju, gdy glikol jest najzimniejszy. Pompa dobrana wyłącznie do warunków ustalonych może nie osiągnąć minimalnego przepływu przez chiller. Filtr dodatkowo zwiększa wtedy opór, zwłaszcza jeżeli nie został oczyszczony przed sezonem.

Do sprawdzenia zimnego startu należy wpisać gęstość, ciepło właściwe i współczynnik lepkości dla minimalnej temperatury. Warto policzyć osobno warunek rozruchowy i normalną pracę. Jeżeli Kv jest wystarczające tylko po rozgrzaniu nośnika, układ wymaga korekty.

Sterownik może uruchamiać pompę wcześniej, ograniczać początkową moc chillera albo stopniowo otwierać zawory, lecz takie rozwiązanie musi zapewniać przepływ minimalny urządzenia. Alarm ΔP powinien rozróżniać wzrost spowodowany zimnym nośnikiem od narastającego zabrudzenia. Pomaga w tym jednoczesny zapis temperatury, przepływu i różnicy ciśnień.

Modernizacja starej instalacji - jaki układ wybrać?

W starej instalacji ilość osadu jest zwykle trudna do przewidzenia. Bezpiecznym podejściem może być etapowe oczyszczanie: duży filtr koszowy do pierwszego płukania, separator magnetyczny do ciągłej pracy oraz lokalna siatka ochronna przed wymiennikiem.

Przed zakupem warto pobrać próbkę glikolu, sprawdzić osad z istniejącego filtra i ocenić materiały rur. Jeśli instalacja zawiera dużo magnetytu, sam filtr o oczku 500 µm może nie zatrzymywać najdrobniejszej frakcji. Jeśli dominują większe pozostałości montażowe, separator bez siatki może nie dawać wystarczającej bariery.

Modernizacja powinna obejmować zawory odcinające, spust, punkty pomiarowe, miejsce serwisowe i plan odbioru odpadu. Dzięki temu urządzenie nie stanie się elementem, którego nikt nie czyści z powodu trudnego dostępu lub konieczności opróżnienia całej instalacji.

Zostań w temacie i policz dalej