Jak wykonać inwentaryzację uszkodzeń zabytkowej elewacji?
Najpierw podziel elewację na identyfikowalne pola pomiarowe, np. ścianę frontową i boczną lub jednoznacznie oznaczone fragmenty detalu. Dla każdego pola podaj szerokość i wysokość. W uproszczonym modelu przyjmuje się prostokątne pole odniesienia bez automatycznych potrąceń otworów. Jeżeli pole ma nieregularny kształt, przygotuj oddzielne pola prostokątne albo wykonaj bardziej szczegółowy przedmiar poza narzędziem.
Dodawaj pozycje uszkodzeń ze współrzędnymi X i Y oraz wymiarami szerokości i wysokości w metrach. Możesz przypisać powierzchni typ, np. odspojenie tynku, ubytek lub zawilgocenie. Kalkulator sumuje uszkodzone pola w obrębie każdej ściany bez dublowania obszarów wspólnych, a także pokazuje powierzchnie według rodzaju.
Jak liczone są powierzchnie nakładających się uszkodzeń?
Dla pojedynczego prostokąta powierzchnia jest iloczynem szerokości i wysokości: A = w × h. W przypadku wielu prostokątów kalkulator oblicza pole ich unii, czyli obszar objęty co najmniej jednym wpisem. Dla przykładu dwa obszary po 2 m² ze wspólnym fragmentem 0,5 m² zajmują łącznie 3,5 m², choć ich powierzchnie zsumowane wynoszą 4 m².
Pole każdej kategorii jest liczone jako unia prostokątów tego rodzaju. Zawilgocenie i odspojenie mogą występować równocześnie, dlatego suma pól kategorii nie jest równoważna powierzchni wszystkich uszkodzeń. Wielokrotne zaliczenie powierzchni w zestawieniu pozycji przedstawione jest oddzielnie. Sąsiadujące obszary stykające się tylko krawędziami nie tworzą nakładania o dodatnim polu.
Wskazówka od KalkulatorXXL
Przy dokumentowaniu elewacji stosuj oznaczenia pól, spójny układ współrzędnych i numerację uszkodzeń na rysunkach lub zdjęciach. Pomiar prostokątem jest przybliżeniem kształtu nieregularnej plamy; przedmiar do rozliczenia powinien opierać się na metodzie pomiaru określonej w dokumentacji.
Interpretacja zestawienia i ograniczenia wyników
Wynik pokazuje powierzchnię uszkodzeń w m² oraz procent powierzchni zinwentaryzowanych pól. Nie ocenia stanu konstrukcyjnego, przyczyny zawilgocenia, stopnia zasolenia ani zakresu prac konserwatorskich. Różne rodzaje uszkodzeń w tym samym miejscu nie mogą być mechanicznie dodawane do wspólnego procentu uszkodzenia. Kategorie służą inwentaryzacji i mogą wymagać rozbudowania w szczegółowej dokumentacji obiektu.
Nie należy zaliczać dwóch sąsiadujących pól elewacji obejmujących ten sam fragment muru: narzędzie traktuje je jako niezależne pola i nie wykrywa przecięć między nimi. Dla skomplikowanych geometrii, elewacji z licznymi otworami oraz uszkodzeń o kształtach swobodnych wymagany jest szczegółowy obmiar lub pomiar CAD/GIS.
Przykład obliczeń inwentaryzacyjnych
Dla pola elewacji 10 × 5 m powierzchnia odniesienia wynosi 50 m². Gdy prostokąty uszkodzeń mają 2 × 1 m i 2 × 1 m oraz przecinają się na obszarze 0,5 × 1 m, suma pozycji wynosi 4 m², ale łączna powierzchnia objęta uszkodzeniami to 3,5 m². Otrzymujemy udział 7% powierzchni pola. Przykład pokazuje różnicę między sumą pozycji a polem bez podwójnego liczenia.
Powiązane narzędzia
Metoda i źródła
Wzory: powierzchnia prostokąta A = w × h; pole unii prostokątów wyznaczane przez podział na przedziały X i sumę złączonych odcinków Y. Jest to matematyczny model przedmiaru, nie norma diagnostyki konserwatorskiej. Dokumentowanie prac i kwalifikacja uszkodzeń wymagają zaleceń dla konkretnego obiektu; zasoby metodyczne: Narodowy Instytut Dziedzictwa.
Ostatnia aktualizacja: 21.10.2026