Policz elementy szafy osobno
Projekt całej zabudowy warto sprawdzić także w kalkulatorach poszczególnych elementów. Dzięki temu można dokładniej ocenić rozkrój, ugięcie półek, nośność drążków i geometrię wybranego systemu drzwi.
Jak działa kalkulator szafy wnękowej?
Kalkulator rozpoczyna od wymiarów rzeczywistej wnęki, a następnie odejmuje luzy montażowe po bokach, przy suficie, podłodze i tylnej ścianie. Rezerwa przednia określa przestrzeń przeznaczoną na drzwi, prowadnice, zawiasy albo listwy maskujące. Otrzymany prostopadłościan jest wymiarem roboczym zabudowy, a nie automatycznie wymiarem wszystkich formatek.
Konstrukcja pełnego korpusu zawiera dwa boki zewnętrzne, górę i dno. Wariant wnękowy bez boków wykorzystuje ściany pomieszczenia jako skrajne granice, ale pozostawia górę i dno. Wariant wewnętrzny obejmuje pionowe przegrody, półki oraz drążki bez osobnych boków, wieńca i dna. Każdy wariant prowadzi do innej szerokości światła modułu i innej liczby płyt.
Moduły są w tym narzędziu równe. To praktyczne rozwiązanie dla szybkiego kosztorysu i zabudów powtarzalnych. Jeżeli projekt ma moduły o różnych szerokościach, wynik należy potraktować jako wariant bazowy, a ostateczną listę formatek przygotować po rozpisaniu każdego pola osobno.
Pomiar wnęki przed rozpoczęciem projektu
Szerokości i wysokości wnęki nie powinno się mierzyć tylko w jednym miejscu. Ściany bywają nierównoległe, podłoga może mieć spadek, a sufit odchylenie od poziomu. Szerokość należy sprawdzić przy podłodze, w połowie wysokości i pod sufitem. Głębokość warto zmierzyć po obu stronach oraz w miejscach wystających listew, rur i gniazd.
Do kalkulatora zwykle wpisuje się najmniejszy wymiar użytkowy, ponieważ zabudowa musi wejść w najwęższy fragment. Różnice można później zakryć blendami. Jeżeli ściana jest mocno krzywa, nie należy kompensować wszystkiego przypadkowym dużym luzem. Lepsze jest świadome zaprojektowanie węższego korpusu i osobnych listew dopasowanych na montażu.
Przed pomiarem trzeba określić poziom gotowej podłogi. W nowym mieszkaniu grubość paneli, płytek i podkładu może zmienić wysokość wnęki o kilkanaście milimetrów. Ten sam problem dotyczy sufitu podwieszanego i cokołów przypodłogowych.
Luzy montażowe, blendy i rezerwa na regulację
Luz montażowy umożliwia wniesienie elementów, wypoziomowanie zabudowy oraz skorygowanie nierówności ścian. Zbyt mały luz może uniemożliwić ustawienie wysokiego boku w pionie, szczególnie gdy element musi być obracany we wnęce. Zbyt duży luz zmniejsza pojemność i wymaga szerokich blend maskujących.
Luz lewy i prawy jest odejmowany od szerokości. Luz górny i dolny zmniejsza wysokość korpusu. Odstęp tylny chroni przed punktowym oparciem płyty na nierównej ścianie, prowadzi przewody i pozwala ominąć listwę przypodłogową. Nie może jednak powodować, że korpus stanie się zbyt płytki dla wieszaków.
Blendy nie są w podstawowym zestawieniu traktowane jako boki konstrukcyjne. Można je wycenić w kosztach dodatkowych albo dodać do rzeczywistego rozkroju. Przy drzwiach rozwieranych blenda odsuwa zawias i uchwyt od ściany. Przy drzwiach przesuwnych ułatwia montaż torów i domknięcie skrzydła.
Głębokość szafy i miejsce na drzwi
Głębokość wnęki nie jest równa głębokości półek. Kalkulator odejmuje odstęp od tylnej ściany oraz rezerwę przednią. Dla wnęki 650 mm, odstępu 20 mm i systemu przesuwnego zajmującego 100 mm pozostaje około 530 mm głębokości roboczej. To typowy wymiar dla ubrań wiszących, ale grube płaszcze i duże wieszaki mogą wymagać więcej miejsca.
Front rozwierany zwykle potrzebuje mniejszej rezerwy głębokości niż drzwi przesuwne, lecz zawiasy, uchwyty i wystające ubrania nadal wymagają przestrzeni. W systemach bezuchwytowych trzeba sprawdzić profil, korytko albo mechanizm push-to-open. Kalkulator pozostawia rezerwę jako jawne pole, ponieważ nie istnieje jedna wartość pasująca do wszystkich okuć.
Jeżeli użyteczna głębokość spada poniżej około 500–520 mm, drążek poprzeczny może nie być wygodny. Rozwiązaniem są drążki wysuwane ustawione prostopadle do frontu, płytsze wieszaki albo zmiana przeznaczenia modułu na półki.
Podział szerokości na moduły
Światło modułu zależy od liczby pionowych elementów. W pełnym korpusie szerokość pomiędzy bokami jest pomniejszona o grubość dwóch boków oraz wszystkich przegród. W wariancie bez boków odejmowane są tylko przegrody. Kalkulator dzieli pozostałą szerokość równo, dlatego natychmiast pokazuje, czy planowane pola nie są zbyt wąskie lub zbyt szerokie.
Moduł ubraniowy powinien pomieścić wieszaki, rękę użytkownika i ewentualną podporę drążka. Moduł półkowy musi być oceniony pod kątem ugięcia półek. Szerokość 700–800 mm często jest wygodna, lecz wynik zależy od materiału, grubości, głębokości i ciężaru przechowywanych rzeczy.
Przy bardzo szerokich polach lepiej dodać pion niż wzmacniać każdą półkę osobno. Dodatkowa przegroda zwiększa liczbę formatek, ale skraca przęsła półek i drążków, porządkuje fronty oraz ułatwia mocowanie wyposażenia.
Moduły ubraniowe i wysokość drążków
Kalkulator mnoży liczbę modułów ubraniowych przez liczbę drążków w każdym module. Jeden drążek służy zwykle do długich ubrań albo do pojedynczej strefy koszul. Dwa drążki pozwalają wykorzystać wysokość na dwa poziomy krótkiej odzieży. Wysokości ich montażu nie są automatycznie narzucane, ponieważ zależą od rodzaju ubrań i wzrostu użytkownika.
Dla płaszczy, sukienek i długich kurtek potrzebna jest większa wolna wysokość. Dla koszul i marynarek można zastosować dwa poziomy, ale trzeba uwzględnić długość odzieży, wysokość wieszaka oraz wygodne wkładanie rzeczy. Półka nad drążkiem nie może znajdować się tak nisko, aby haczyki wieszaków uderzały w jej spód.
W szerokim module należy osobno sprawdzić ugięcie drążka. Kalkulator całej szafy podaje długość i liczbę drążków oraz orientacyjną pojemność wieszakową. Dokładna nośność zależy od przekroju profilu i uchwytów, dlatego warto użyć powiązanego kalkulatora drążka.
Półki stałe, ruchome i górne
Górna półka w każdym module tworzy pawlaczową strefę na rzadziej używane rzeczy i może usztywnić układ, jeżeli jest połączona konstrukcyjnie z pionami. W kalkulatorze jest liczona jak półka o szerokości światła modułu. Jeżeli ma pełnić funkcję konstrukcyjną, należy dobrać odpowiednie złącza i uwzględnić ją w planie wierceń.
Półki w modułach półkowych są traktowane jako elementy ruchome podparte w czterech punktach. Liczba podpórek wynosi cztery na półkę. Dla ciężkich książek, sprzętu lub szerokiego przęsła potrzebna może być piąta podpora, listwa tylna albo półka stała. Podstawowy kosztorys tego nie dodaje automatycznie.
Cofnięcie półek od frontu zmniejsza ich głębokość. Pozostawia miejsce na zawiasy, prowadnice, uchwyty i swobodny ruch drzwi. Zbyt duże cofnięcie marnuje przestrzeń, a zbyt małe może powodować kolizję z systemem frontowym.
Plecy HDF, pełna płyta lub brak pleców
Plecy HDF zamykają wnętrze, ograniczają kurz i pomagają utrzymać prostokątność korpusu. W dużej szafie jedna płyta może nie wystarczyć wymiarowo, nawet gdy powierzchnia całkowita jest podobna do powierzchni arkusza. Kalkulator podaje minimum powierzchniowe, a komunikat przypomina o konieczności podziału i łączenia arkuszy.
Pełne plecy z płyty konstrukcyjnej są cięższe i droższe, ale mogą zwiększyć sztywność zabudowy oraz ułatwić mocowanie wyposażenia. Sposób ich połączenia z bokami i pionami trzeba zaprojektować tak, aby nie zwiększyć nieświadomie wymiaru zewnętrznego albo nie zabrać zbyt dużo głębokości.
Brak pleców jest częsty w zabudowach wnękowych, ale wymaga dobrego przygotowania ściany. Nierówności, wilgoć, zabrudzenia i wystające instalacje pozostają widoczne. Korpus bez pleców należy stabilnie zakotwić i wypoziomować, ponieważ sama ściana nie gwarantuje prostokątności.
Lista formatek i kierunek dekoru
Tabela formatek pokazuje element, wymiar, ilość, powierzchnię oraz długość krawędzi przeznaczonej do oklejenia. Dla płyt drewnopodobnych pierwszy wymiar należy interpretować zgodnie z przyjętym kierunkiem dekoru. Wysokie boki i piony zwykle mają usłojenie prowadzone pionowo, a półki i wieńce wzdłuż szerokości.
Kalkulator nie wykonuje optymalizacji dwuwymiarowej. Liczba płyt jest minimum powierzchniowym z zapasem. Rzeczywisty rozkrój może wymagać kolejnego arkusza z powodu długości elementów, kierunku słojów, rzazu piły, wad materiału i konieczności zachowania kolejności dekoru.
Przed zamówieniem należy pogrupować identyczne formatki, nadać im oznaczenia i opisać krawędzie. Sam wymiar bez informacji o dekorze i obrzeżu jest niewystarczający dla zakładu rozkroju.
Obrzeża i krawędzie widoczne
Kalkulator przyjmuje oklejanie przednich krawędzi boków, pionów, półek, wieńca, dna oraz cokołu. To typowy wariant dla zabudowy, w której wnętrze jest widoczne po otwarciu. Jeżeli półki mają być oklejone z czterech stron albo boki są wolnostojące, długość należy zwiększyć.
Obrzeże zabezpiecza płytę przed wilgocią, uderzeniami i wykruszaniem. Grubsza krawędź ABS może zmienić wymiar światła w miejscach wymagających dużej dokładności. Przy półkach ruchomych zwykle nie ma to znaczenia, lecz przy elementach wsuwanych pomiędzy wąskie prowadnice trzeba uwzględnić gotowy wymiar po oklejeniu.
Do długości dodawany jest niewielki zapas technologiczny. Nie zastępuje on jednak kontroli sposobu rozliczania usługi, ponieważ zakład może liczyć obrzeże z odpadem, minimalną długością albo ceną zależną od grubości i koloru.
Masa szafy i bezpieczny montaż
Waga jednej szafy obejmuje formatki z płyty, plecy, drążki oraz wpisaną masę pozostałych okuć. Duża zabudowa z płyty 18 mm może ważyć ponad sto kilogramów jeszcze przed dodaniem drzwi i zawartości. Wynik jest ważny dla transportu, podziału na moduły, liczby monterów oraz ochrony podłogi.
Ciężaru nie należy przenosić wyłącznie na słabe ścianki działowe. Szafę trzeba wypoziomować na stabilnych punktach, połączyć moduły i zakotwić zgodnie z rodzajem podłoża. Mocowanie do betonu, cegły, pustaka i płyty gipsowo-kartonowej wymaga innych łączników.
Wysoka szafa może się przewrócić podczas montażu przed założeniem wszystkich elementów. Najbezpieczniej składać ją w kontrolowanej kolejności, tymczasowo stabilizować i kotwić przed obciążeniem półek oraz drążków.
Koszt płyt a koszt gotowej zabudowy
Cena pełnych płyt jest tylko jedną częścią kosztu. Do materiału dochodzą plecy, obrzeża, drążki, uchwyty, podpórki, łączniki, regulatory, rozkrój, wiercenie, oklejanie, składanie, montaż we wnęce, transport i fronty. Tania płyta nie gwarantuje taniej szafy, jeżeli projekt ma wiele małych formatek i skomplikowane wiercenia.
Kalkulator wycenia płyty przez liczbę pełnych arkuszy, a nie przez zużytą powierzchnię netto. Dzięki temu koszt nie pomija odpadów, ale nadal pozostaje orientacyjny. Jeżeli odpad można wykorzystać w innym zleceniu, rzeczywisty koszt jednostkowy może być niższy.
Fronty są wyceniane przez orientacyjną powierzchnię i cenę za metr kwadratowy. System przesuwny może być rozliczany za komplet okuć, profile, wypełnienie i montaż, więc dokładną wycenę należy wykonać w dedykowanym kalkulatorze drzwi.
Drzwi przesuwne czy rozwierane
Drzwi przesuwne nie zajmują miejsca przed szafą, ale ich tory i skrzydła zmniejszają użyteczną głębokość. Część wnętrza jest zawsze zasłonięta drugim skrzydłem. Szerokość modułów warto skoordynować z położeniem pionów, aby po odsunięciu drzwi dostęp do półek i szuflad nie był ograniczony.
Fronty rozwierane zapewniają pełny dostęp do wnętrza, lecz wymagają miejsca na otwarcie. Szerokie i wysokie skrzydła są ciężkie, dlatego liczba zawiasów musi wynikać z masy, wysokości i zaleceń producenta. Blendy przy ścianach zapobiegają kolizji uchwytów i krawędzi frontu.
W kosztorysie można wyłączyć fronty, gdy są liczone osobno. Rezerwa głębokości powinna jednak pozostać zgodna z rzeczywistym systemem, ponieważ wpływa na wszystkie półki i możliwość wieszania ubrań.
Cokół, poziomowanie i podłoga
Cokół frontowy zakrywa regulatory, szczelinę pod dnem i nierówności podłogi. W kalkulatorze jest pojedynczą formatką o szerokości wnętrza korpusu. W praktyce może składać się z kilku odcinków, zwłaszcza gdy zabudowa jest dzielona na moduły albo wymaga demontowalnych klipsów.
Liczba regulatorów jest przyjmowana orientacyjnie jako punkty skrajne i dodatkowe punkty pod pionami. Ciężka szafa wymaga kontroli nośności każdej nóżki i nacisku na podłoże. Miękkie panele mogą się odkształcać, dlatego podparcie powinno być rozłożone i uzgodnione z wykonawcą podłogi.
W zabudowie bez dna i cokołu piony mogą opierać się bezpośrednio na podłodze. Trzeba wtedy zabezpieczyć dolne krawędzie przed wilgocią i wypoziomować każdy element.
Kiedy wynik wymaga korekty ręcznej
Korekta jest konieczna, gdy moduły mają różne szerokości, szafa stoi pod skosem, wnęka ma komin, słup, rurę lub nierówny narożnik. Narzędzie nie rozcina automatycznie formatek pod skosem i nie tworzy wycięć instalacyjnych. Takie elementy trzeba dodać do dokumentacji warsztatowej.
Ręcznej kontroli wymagają również szuflady, kosze cargo, pantografy, wysuwane półki, oświetlenie i gniazda. Każdy system ma minimalną szerokość, głębokość oraz układ mocowań. Pion ustawiony kilka milimetrów inaczej może uniemożliwić montaż gotowego wyposażenia.
Wynik jest planem materiałowym i kosztowym, nie dokumentacją wykonawczą. Przed cięciem należy potwierdzić wszystkie wymiary, sposób łączenia, kierunek dekoru, okucia i tolerancje montażowe.
Wskazówka od KalkulatorXXL
Najpierw policz całą szafę, a później sprawdź osobno trzy elementy najbardziej podatne na błąd: szerokie półki, długie drążki i system drzwi. Dopiero po tych kontrolach zamawiaj rozkrój. Zmiana jednego pionu może jednocześnie poprawić nośność półek, skrócić drążek, uprościć fronty i obniżyć odpad płyt.
Cały projekt mebla: Akademia projektowania mebli – od pomiaru do odbioru łączy pomiar, dobór materiału, formatki, rozkrój, okucia, nośność, wiercenia, montaż i kontrolę gotowego mebla.
Ciekawostka: dodatkowy pion może zmniejszyć koszt
Dodatkowa przegroda oznacza jedną formatkę więcej, lecz może zmniejszyć koszt całego projektu. Krótsze półki nie wymagają wzmocnień, drążki nie potrzebują podpór środkowych, a węższe fronty są lżejsze. Formatki mogą również lepiej układać się na pełnych płytach. Dlatego najtańszy wariant nie zawsze ma najmniej elementów.
Dokładna instrukcja dla uczniów i początkujących wykonawców
Projekt szafy wnękowej łączy pomiar budowlany, rysunek techniczny, technologię płyt, dobór okuć i kosztorys. Poniższa kolejność pozwala przeprowadzić zadanie od pustej wnęki do gotowej listy elementów bez pomijania zależności pomiędzy wymiarami.
- Rozpoznaj miejsce montażu. Zapisz materiał ścian, rodzaj podłogi, obecność sufitu podwieszanego, listew, rur, gniazd i wentylacji. Zaznacz elementy, których nie wolno zasłonić lub przewiercić.
- Wykonaj pomiary wielopunktowe. Zmierz szerokość na dole, w połowie i na górze. Wysokość sprawdź po lewej, w środku i po prawej. Głębokość zmierz po obu stronach. Do projektu przyjmij wymiar gwarantujący montaż w najwęższym miejscu.
- Ustal poziom gotowej podłogi. Jeżeli wykończenie nie jest wykonane, dolicz jego przewidywaną grubość. Zapisz, czy szafa ma stać na panelach, płytkach, cokole konstrukcyjnym czy bezpośrednio na podłożu.
- Wybierz typ konstrukcji. Narysuj przekrój pełnego korpusu, zabudowy bez boków albo samych pionów. Zaznacz, które powierzchnie pomieszczenia zastępują formatki i gdzie będą mocowane elementy.
- Przyjmij luzy montażowe. Odejmij luz po bokach, nad zabudową i w razie potrzeby przy podłodze. Osobno zaprojektuj blendy, ponieważ ich szerokość nie powinna wynikać przypadkowo z jednego pomiaru.
- Wyznacz głębokość roboczą. Od głębokości wnęki odejmij tylny odstęp oraz miejsce na drzwi i prowadnice. Sprawdź, czy pozostały wymiar wystarczy dla wieszaków, szuflad i wybranych okuć.
- Podziel wnętrze funkcjonalnie. Określ liczbę stref na długie ubrania, krótkie ubrania, półki, szuflady, buty i rzeczy sezonowe. Szerokości powinny wynikać z przechowywanych przedmiotów, a nie tylko z symetrii frontu.
- Oblicz pionowe elementy. Boki mają zwykle wysokość korpusu. Przegrody umieszczone pomiędzy górą i dnem są krótsze o dwie grubości płyty. Zapisz sposób łączenia, zanim obliczysz ich ostateczną długość.
- Oblicz górę i dno. W pełnym korpusie elementy pomiędzy bokami są węższe o dwie grubości płyty. W zabudowie bez boków mogą mieć pełną szerokość korpusu. Nie mieszaj obu zasad w jednej liście formatek.
- Wyznacz światła modułów. Od szerokości przeznaczonej na wnętrze odejmij wszystkie piony i podziel pozostałą wartość. Sprawdź sumę kontrolną: moduły, przegrody i boki muszą ponownie dać szerokość korpusu.
- Zaprojektuj półki. Odejmij niewielki luz od szerokości światła oraz przyjmij cofnięcie od frontu. Dla szerokich półek sprawdź ugięcie. Zdecyduj, które półki będą stałe, a które ruchome.
- Zaprojektuj drążki. Od światła modułu odejmij wymagany luz uchwytów. Ustal wysokość dla odzieży długiej lub dwóch poziomów krótkiej odzieży. Przy długim profilu sprawdź potrzebę podpory środkowej.
- Dobierz plecy. Zdecyduj, czy będzie to HDF nakładane, HDF w rowku, pełna płyta czy odsłonięta ściana. Sposób montażu wpływa na wymiary, głębokość i sztywność.
- Przygotuj zestawienie formatek. Każdemu elementowi nadaj symbol, nazwę, długość, szerokość, ilość, kierunek dekoru i opis krawędzi. Oddziel elementy konstrukcyjne od HDF, drążków i okuć.
- Policz powierzchnię i masę. Pomnóż wymiary każdej formatki przez ilość, zsumuj powierzchnie i pomnóż przez masę powierzchniową. Masa pomaga zaplanować transport, podział korpusu i liczbę monterów.
- Oblicz obrzeża. Zaznacz wszystkie widoczne i narażone krawędzie. Sumuj długości według rodzaju obrzeża, ponieważ frontowe ABS 2 mm może mieć inną cenę niż cienkie obrzeże wewnętrzne.
- Dobierz łączniki i podpórki. Policz połączenia góry i dna z pionami, podpórki półek, uchwyty drążków, regulatory oraz mocowania pleców. Porównaj ich nośność z ciężarem zabudowy i zawartości.
- Przygotuj plan wierceń. Określ bazę pomiarową i rozstaw systemowy. W jednym rysunku nie zmieniaj dowolnie punktu odniesienia z górnej na dolną krawędź. Szczególnie dokładnie zaznacz prowadnice szuflad i zawiasy.
- Sprawdź kolizje. Narysuj otwarte drzwi, wysuniętą szufladę, ubrania na wieszakach i uchwyty. Skontroluj gniazda, grzejniki, listwy i drzwi pomieszczenia.
- Wykonaj kosztorys. Oddziel materiał kupowany w pełnych arkuszach od usług liczonych za metr lub sztukę. Dodaj transport, wniesienie, montaż, regulację i materiały pomocnicze.
- Zbuduj element kontrolny. Przy nietypowych okuciach wykonaj próbne wiercenie na odpadzie. Dla dużej zabudowy warto złożyć jeden moduł i sprawdzić przekątne, plecy oraz współpracę frontu.
- Przeprowadź odbiór. Sprawdź pion, poziom, przekątne, kotwienie, szczeliny frontów, płynność prowadnic, stabilność półek i drążków. Zapisz regulacje oraz maksymalne zalecane obciążenia.
Jak przygotować rysunek wykonawczy
Po zakończeniu obliczeń wykonaj co najmniej trzy rysunki: widok frontowy z podziałem modułów, przekrój pionowy pokazujący cokół, półki i drążki oraz przekrój poziomy z głębokością korpusu i rezerwą na drzwi. Każdy wymiar powinien mieć jednoznaczną bazę. Nie podawaj jednocześnie wielu zamkniętych łańcuchów wymiarowych, ponieważ drobne zaokrąglenia mogą utworzyć sprzeczność.
Na rysunku formatek zaznacz kierunek dekoru strzałką. Przy pionach i bokach dekor zwykle biegnie wzdłuż wysokości. Na półkach może biec wzdłuż szerokości frontu. Opisz obrzeża osobnym symbolem, na przykład A dla ABS 2 mm i B dla cienkiego obrzeża wewnętrznego. Dzięki temu zakład rozkroju nie musi zgadywać, która krawędź pozostaje widoczna.
Kontrola wymiarów przed zamówieniem
Przeprowadź kontrolę sumy szerokości. Dodaj światła wszystkich modułów, grubości przegród i boków. Wynik musi być równy szerokości korpusu. Następnie sprawdź wysokość: długość pionu, grubość góry i dna powinny odtworzyć wysokość całkowitą. Takie proste równania wykrywają wiele pomyłek przed cięciem.
Na końcu wykonaj kontrolę funkcjonalną. Zmierz prawdziwy wieszak, pudełko, walizkę i kosz, które mają znaleźć się w szafie. Porównaj je ze światłem modułów, głębokością oraz wysokościami półek. Projekt może być poprawny matematycznie, ale niewygodny, gdy nie uwzględnia rzeczywistych przedmiotów i ruchu użytkownika.
Zadanie zawodowe z rozwiązaniem
Wnęka ma 2400 × 2500 × 650 mm. Przyjęto po 15 mm luzu bocznego, 20 mm u góry, 20 mm z tyłu i 100 mm na drzwi przesuwne. Korpus pełny powstaje z płyty 18 mm i ma trzy równe moduły. Dwa moduły są ubraniowe, jeden półkowy. Oblicz szerokość korpusu, głębokość, światło modułu i długość drążka przy łącznym skróceniu 10 mm.
Rozwiązanie: szerokość korpusu wynosi 2400 - 15 - 15 = 2370 mm. Wysokość to 2500 - 20 = 2480 mm. Głębokość robocza wynosi 650 - 20 - 100 = 530 mm. Po odjęciu dwóch boków pozostaje 2334 mm. Dwie przegrody zajmują 36 mm, więc na trzy światła zostaje 2298 mm. Jedno światło ma 766 mm. Długość drążka wynosi 766 - 10 = 756 mm. Wyniki trzeba następnie sprawdzić pod kątem ugięcia półek, nośności drążków i dokładnego systemu drzwi.
Ćwiczenia
Ćwiczenie 1. Wnęka ma szerokość 1800 mm, a zabudowa bez boków zawiera dwie przegrody 18 mm i trzy równe moduły. Oblicz światło modułu. Odpowiedź: (1800 - 36) / 3 = 588 mm.
Ćwiczenie 2. Półka ma 700 × 500 mm, a masa powierzchniowa płyty wynosi 11,7 kg/m². Oblicz masę jednej półki. Odpowiedź: 0,7 × 0,5 × 11,7 = 4,095 kg.
Ćwiczenie 3. Cztery drążki mają po 750 mm. Cena profilu wynosi 32 zł/m, a każdy drążek ma dwa uchwyty po 8 zł. Oblicz koszt bez montażu. Odpowiedź: 4 × 0,75 × 32 + 8 × 8 = 160 zł.
Najczęstsze błędy przy projektowaniu szafy wnękowej
Najczęstsze błędy to pomiar wnęki tylko w jednym punkcie, brak miejsca na fronty, nieuwzględnienie grubości pionów, zbyt szerokie półki, za długie drążki bez podpory, błędny kierunek dekoru oraz zamówienie płyt na podstawie samej powierzchni. Problemy pojawiają się także wtedy, gdy szuflada trafia za nieruchomą część drzwi przesuwnych albo zawias frontu koliduje z wysuwaną półką.
Drugą grupą błędów jest pomijanie montażu. Element o wysokości niemal równej wnęce może nie dać się obrócić do pionu. Brak blend uniemożliwia regulację przy krzywej ścianie. Nieodpowiednie kotwy nie utrzymają ciężkiej zabudowy. Dobrze przygotowany projekt opisuje nie tylko wymiary gotowej szafy, ale również sposób wniesienia, składania, poziomowania i serwisu.
Ostatnia aktualizacja: 05.10.2026